خودکشی هادی پاکزاد ،خواننده راک در مشهد +عکس

جسد خواننده راک که در خانهاش دست به خودکشی زده بود، پس از ۲۴ ساعت پیدا شد. مرد ۳۴ ساله روی دیوار خانهاش وصیت نامهای نوشته بود و از کلیپهایی گفته بود که داخل گوشی تلفن همراهش درخصوص خودکشی او وجود دارد.

به گزارش آنا ساعت ۶:۵۰ دقیقه عصر روز گذشته بازپرس سید جواد حسینی و تیم بررسی صحنه جرم در جریان خودکشی مرد جوانی در خانهاش واقع در خیابان هاشمی شهر مشهد قرار گرفتند.

با حضور در محل آنها با جسد خونین مرد ۳۴ ساله درحالی مواجه شدند که بررسیهای اولیه کارشناسان پزشکی قانونی حکایت از مصرف قرص برای مرگ خودخواسته را داشت. از سویی زمان مرگ حدود ۲۴ ساعت قبل اعلام شد.

مرد جوان که یکی از خوانندههای راک ایران است، روی دیوار خانهاش با خودکار از انگیزه خودکشیاش نوشته بود و اینکه چندین کلیپ از خودش گرفته که در این رابطه توضیحاتی داده است. کلیپهای گرفته شده داخل گوشی تلفن همراهش است و از خانوادهاش خواسته بود تا آنها را ببینند.

در ادامه تحقیقات برادر خواننده راک به بازپرس جنایی گفت: برادرم به تنهایی زندگی میکرد و از آنجایی که از او بی خبر بودم امروز برای دیدنش به خانهاش آمدم.

هر چه زنگ زدم کسی در را باز نکرد و من به ناچار به همراه چند نفر از دوستانم در را شکستیم و وارد خانه شدیم. با حضور در خانه با جسد برادرم مواجه شدم.

بازپرس سید جواد حسینی دستور تحقیقات بیشتر درخصوص انگیزه مرد جوان از این خودکشی و بازبینی کلیپهایی که او درباره آن نوشته بود و همچنین علت اصلی مرگ را صادر کرد.

هادی پاکزاد (متولد ۱۳۶۱ در مشهد – درگذشتهٔ ۷ خرداد ۱۳۹۵ در مشهد) آهنگساز، خواننده و ترانهسرای سبک موسیقی راک بود.

او از سال ۱۳۸۱ فعالیتهای خود را در حوزه موسیقی آغاز کرد و نخستین آلبوم رسمیاش دی ماه سال ۱۳۹۴ روانه بازار موسیقی کشور شد. هادی پاکزاد از اولین خوانندههای سبک راک و آلترناتیو در ایران میباشد. قبل از این که با موسیقی درگیر شود به اشعار کلاسیک و نوشتههای فلسفی علاقه داشت. در سال ۲۰۰۰، بعد از کسب تجربهٔ یادگیری پیانو و گیتار، در یک استودیوی خانگی و با کمک موسیقیدانهای محلی شروع به تولید اولین آلبومش میکند. تمام اشعار آهنگهای این آلبوم توسط خودش سروده شده و به خاطر نبود جو فرهنگی مناسب اسم این آلبوم رو «سرزمین وحشت» میگذارد. خیلی زود هم به خاطر سبک منحصر به فردش معروف میشود.

پس از آن «سرزمین وحشت» در اولین اجرای زندهٔ هادی پاکزاد در دیماه ۱۳۸۲ در سالن سیمرغ مشهد روی سن رفت و همینطور ویدئو قطعهٔ «در یاد» به کارگردانی جواد جلالی در بهمن ۸۳ ضبط و مدتی بعد از شبکه PMC پخش شد.

پس از این که با حمایت طرفدارهایش مواجه میشود، آلبوم دومش را با تیمی حرفهای و در استودیو ای در تهران ضبط میکند. در سال ۲۰۰۵ دو کنسرت رسمی و بزرگ در مشهد برگزار میکند. در همین سال آلبوم دوم خودش رو به نام «زندگی زیر زمین» بیرون میدهد. همچنین در همین ایام، ویدئو کلیپ «در یاد» برای دومین بار از شبکههای مختلف ماهوارهای پخش میشود.

آلبوم زندگی زیر زمین یک آلبوم «NonStop» محسوب شده و یک اصطلاح موسیقی است؛ و به این معناست که تمام اشعار به هم مربوط بوده و مجموعاً با هم، یک داستان را روایت میکنند؛ و این داستان، داستان زندگی انسان است. اولین ترک با برداشت موجودی که از سیارهای دیگر به زمین آمده شروع میشود و در ترک پنجم به مرگ میرسد. مرگ فردی که روح از کالبدش جدا شده و شروع به درک دنیای جدید میکند، ضمن این که در همان لحظهای که میمیرد، میبیند چند نفر برایش در حال گریه و زاریند. ترک ششم، ترک اصلی آلبوم و هم نام با خود آلبوم است. ترک هفتم دنیا را به یک زندان شیشهای تشبیه میکند و ترک هشتم هم اکستازی نام دارد.

آلبوم سوم هادی پاکزاد هم در آخرین ماه سال ۲۰۰۷ منتشر شد؛ که اسم این آلبوم «دکتر» هست و خودش در مورد این آلبوم میگوید: «موضوع ترانههای آلبوم «دکتر» را یک سالی هست که از ذهنم میگذرونم. اگر فرض کنیم همه ما اوقاتی از زندگیمون رو با بالغ درون و اوقاتی رو با کودک درون نقش بازی میکنیم. بالغ ما همون دکتر این داستان و کودک درونمون همون بیمار این قصه است. ترکهای مختلف آلبوم هر یک از زبان یکی از این دو شخصیت درونی ما بوده و مجموع آلبوم نیز گفتمان بین این دکتر و بیمار است. سبک آلبوم دکتر کاملاً Alteative است.

بعد از این آلبوم چند آلبوم دیگر هم به نامهای افلاطون (۲۰۰۹) برای چهار (۲۰۱۰) آخرین آهنگ (۲۰۱۱) ارتباط با کرها (۲۰۱۲) و گورستان عمودی (۲۰۱۳) نیز از این خواننده منتشر شد. آلبوم تاریکی مجموعهای از آلبومهای گذشته هادی بود که در دی ماه سال ۱۳۹۴ جواز نشر گرفت.

سبک موسیقی

هادی پاکزاد در آخرین گفتگوی خود با سایت «موسیقی ما» گفته بود: «وقتی در جشن رونمایی آلبومم برای اولین بار بعد از سالها با عدهای از شنوندگان آثارم روبرو میشدم، خانمی جلو آمدند و گفتند مدتیست که من را روی شبکههای اجتماعی دنبال میکردند و به تازگی متوجه شدند که من اصلاً خوانندهام. گفتند فقط نوشتههای من را در فضای مجازی دنبال میکردند و مشابه این اتفاق در طول فعالیتهای من بسیار بوده که آدمها میگفتند که «شعر» های کارهایم را دوست دارند. گاهی حس میکنم منظورشان این است که احتمالاً مشکلی با بافت موسیقی دارند و محتملتر این است که منظورشان این است که: صدایم را دوست ندارند. بله کارهای من مضمون محور (شعر محور) اند. دقیقاً مفهومی که در متن سؤال شما هست یعنی تکیه زیاد آثار روی کلام، روی آثار من صدق میکند. اما به این معنی که موسیقی پیرامون یک شعر و کانسپت ساخته میشود، مثل موزیک فیلم! یا اینکه صدای خواننده رل آن شعر و یا مضمون را بازی میکند، مثل یک مونولوگ. البته اینکه مسعود چه آهنگی برای شعرم مینویسد و چقدر خوب و منطبق بر آن است و یا اینکه من چقدر وقت خواندن نقش نوشتههایم را خوب بازی میکنم، میتواند مثل همه آثار هنری دیگر دنیا که منتقدان کیفی و تکنیکی و هم سلیقهای و لمسی خودش را داشته باشد و من میپذیرم. اما اگر منظور کسی این باشد که آقا موسیقی مهمتر است و یا اصلاً تو خواندن را کنار بگذار کارهایت را بنویس بده دیگری بخواند، بطور واضح رویکرد منتقدانه خوبی نیست و من سخت با هر دو مخالفم.»

آثار هادی پاکزاد که تماماً از سرودههای خودش بود، عموماً سوژه محور و اصطلاحاً کانسپچوال بودند و در این روند بافت موسیقی ویژهای را دنبال نمیکرد. هرچند عموم آثار او در چارچوب موسیقی الکترونیک و آلترناتیو گنجانده شده بود.

آلبومها

• تاریکی (۲۰۱۶)
• گورستان عمودی (۲۰۱۳)
• ارتباط با کرها (۲۰۱۲)
• آخرین آهنگ (۲۰۱۱)
• برای ۴ (۲۰۱۰)
• اَفلاطون (۲۰۰۹)
• دکتر (۲۰۰۷)
• زندگی زیر زمین (۲۰۰۵)
• سرزمین وحشت (۲۰۰۳)